مگه فرقی هم می کنه ؟! روزی بوده مثل بقیه روزا ، مثل ده ده ، مثل یازده ده ، دوازده ده ، مثل هر روز دیگه ای !!!

حالا چارتا آدم ریختن بیرون ، نمیگم به خاطر کیک و ساندیس اما به زور اخراج از اداره و مدرسه و به خاطر حقوق و مزایا که بوده ... / اصلاً اینارو بی خیال / فوق فوقش یه روزیه مثل 22 بهمن و روز قدس و ... که یه سری بچه بسیجی و امت همیشه در صحنه برای کوبیدن مشت محکمی بر دهان استکبار و تجدید بیعت با آرمان های انقلاب ریختن توی خیابون و شعار دادن دیگه / هان ؟! چیه !؟ / اصن تو بگو مینم حرف حسابت چیه !؟ البته اگه داشته باشی !!!

سلام

کجا بودیم !؟ آهان ! نُه دی / اصن بذار از اول شروع کنم .

قبل انتخابات یادته چقدر باحال بود ؟! هرکی یه جوری تبلیغ می کرد ، یکی ماشینشو ستاد کرده بود ، یکی مغازه شو ، یکی با پیامک تبلیغ می کرد ، یکی وبلاگ زده بود ، یه سری ریخته بودن توی خیابونا ، یادته چه خوب بود ؟! همه کنار همدیگه ، فرقیم نداشت طرفدار کی هستی ؟ کسی با کسی دعوایی نداشت ! بحث می کردیم ، داد و بیداد می کردیم اما دوست بودیم . اینجا هم نوشته بودم از خاطره اون شبا !!

بعدشم که انتخابات شد و چه انتخاباتی !!! هرکی که فکر می کنی اومده بود ! چهل میلیون ! ( بخون چهـــــــــــــــــــــــــــــــل میلیــــــــــون!) / کم نیستا !

یادمه شبش کنار مسجد محل وایستاده بودیم ببینیم نتیجه چی میشه ؟! یه سری پشت در مسجد التماس می کردن تو رو خدا بذارین ما هم بریم رأی بدیم ؟ بابا صبح تا حالا وقت نکردیم خب !

پیش بینی ها درست دراومد ، مثل همه ی دوره های قبل کسی رأی آورد که دوره ی قبل هم رئیس جمهور بود. یادمه اینو همون شب انتخابات فهمیدیم ! وقتی خبر رأی ها رو شهرای مختلف بهمون می گرفتیم.( می دونین دیگه / بچه های بالا و ... )

همه چی خوب پیش رفته بود ، نه برای اینکه اونی که طرفدارش بودیم رأی آورده بود ( یه کوچولو چرا البته ) ، بیشتر به خاطر اینکه یه رکوردشکنی اتفاق افتاده بود و کلی حال دشمنا گرفته شده بود ، چهل میلیون ! ( بخون چهـــــــــــــــــــــــــــــــل میلیــــــــــون!) / کم نیستا !

همه چی خوب پیش رفته بود ، نه برای اینکه اونی ... ( نه ، اینو گفتم یه بار)

همه چی داشت خوب پیش می رفت ، اگه میذاشتن ، اگه آقایون فیلشون یاد هندستون نمی کرد ، اگه گول دور و بریاشونو نمی خوردن ، اگه بیانیه پشت بیانیه نمی دادن ، اگه مردمو سپر بلای خودشون نمی کردن ، اگه خون جوونای مملکتو نردبون خودشون نمی کردن، اگه ...

( فعلاً نمی تونم ادامه بدم ، باید برم کمی آروم تر بشم ، بعدبیام ... )

بله / می گفتم ... ، یک هفته ی خیلی سنگین گذشت تا اینکه 29 خرداد شد و آن نماز جمعه ی تاریخی .

آقا به ما گفت : 

به آقایون هم گفت :

با کمال بزرگواری و بخشش نسبت به اون یک هفته بهشون گفت :

نمی دونم چی شده بود ؟! اما انگار کر شده بودن و کور ! شعار پشت شعار ، بیانیه پشت بیانیه ، تجمع پشت تجمع ...

روز قدس شد ، شعار نه غزه ، نه لبنان سردادن ... 

13 آبان شد ، خیلی تبلیغ کردن و شعار ما "بی شماریم" دادن ، اما تعدادشون کمتر شده بود ...

16 آذر شد ، عکس امام رو آتش زدن ...

آیت الله منتظری فوت کرد ، وعده گذاشتن برای عاشورا ...

و عاشورا

نهایت پستی و رذالت خودشونو نشون دادن ، هتک کردن حرمت عاشورا رو ، بغض و کینه اصلی خودشون که به اصل اسلام بود رو نشون دادن .

دو روز بعد ...

نُه دی شد ، همه اومدن . 

چه اونا که تازه فهمیده بودن و چه اونا که از همون اول دلشون خون بود. همه اومدن و نشون دادن که نُهِ ده چه فرقی دارد با ده ده یا هر روز دیگه .